HOSPITAL photobook/Metaixmio ed/500 copies/Athens/February 2016/ISBN 978-618-03-0554-8 16.5x21.5cm, 124 pages, 82 b/w photographs printed in paper tatami white 135gm Price 25€

Buying options: Metaixmio Publications or contact the author

Hospital - Portraits of spaces and people

Dimitris Mytas in his most recent work entitled “Zero Ten” focused on illustrating his family and more particularly his children in an effort to depict the first decade of their lives. Abandoning his early photographic quest which was centered around street photography, a tendency dominant in Greece after the 70s, which had nevertheless defined the history of photography earlier in Europe and America, from Walker Evans onward, Mytas pursued new ways of expressive forms.

Relinquishing the role of Father/Photographer he has now returned with an effort to construct a new body of work deriving from his extended “familial professional surroundings”, namely the hospital space of which he has been an integral part for more than twenty years.

His new role, that of Doctor/Photographer constitutes a new, tougher project, the subject of which being a place he is constantly involved in both professionally and emotionally. The artistic approach of his working place, the “Hospital”, forms a doorway to the relentless quest of photographic creation within “the friction of a mundane work routine and the general “harshness” of the medicine field”, as he states.

At the short intervals of calmness in his hectic working schedule, multiple overnight duties and during his “free” time, Dimitris attempts to form an alternate visual reality. His wandering glance in the familiar Hospital spaces does not try to capture the moment that unwinds before his eyes but rather to meticulously choose what and how he will photograph considering that the area in which he operates and the people he meets are not alien to him but familiar faces and situations in the restricted and utterly ordinary working place.

In this light, his photographs constitute a form of narrative as Dimitris tells the stories of the people and spaces of his daily life, which he studies, edits and directs in absolute precision.

Mytas composes a photographic essay with social content, which is not based on an imaginary conception but on the thorough research and recording of the specific subject. Besides, the creation of a photographic essay demands a degree of familiarity with the subject, deriving from extensive research and continual contact. And it is Mytas’ familiarity with the hospital space that unveils details, situations and circumstances unknown to the uninitiated regardless of the fact that our contact with these spaces might be considered a given, one way or another, at some point.

Mytas records his working environment systematically in a premeditated, calculated manner; the mapping of the hospital space is composed of exterior building façades, empty rooms and cold corridors, medical tools and harsh, lifeless objects but mainly of the portraits of his co-workers who constitute the mainspring of these rambling constructions and give meaning and value to their existence.

The photographs possess a wealth of social references. Expressions and body postures, different styles of clothing, compositions of objects and scenes from the surrounding space with or without the human presence. Like August Sander with his magnificent work on the society of a region in Germany, Mytas converts us into active and careful observers and urges us to examine in detail the components of these isolated images which in their totality make us privy to the great purpose this closed society serves.

The photographs stand before us, silent, hermetic and often melancholic. The photographer’s speech emerges from the world of silence. We become witnesses of an active transformation during which the sterilized, unvoiced language of things is translated into speech abounding with meaning, expressions and symbols.

Apart from the radiography of the interior and the innermost, hidden hospital spaces, Dimitris manages to transform objects of common use into objects of value. A wheelchair, a pair of surgical scissors, an examination bed or a blood pressure meter on the wall inherit the vitality and character of the people using them. The different focal distances at which he chooses to photograph them no matter how strictly defined and selected they might be, still add a light, discernible autonomy.

After more than twenty years of dedicated and devoted service to this project, Dimitris offers us a narration characterized by directness and precision without dwelling on hospital morbidity, a research of clear photographic form emerging from the existing natural lighting that offers elegance and expressiveness in the tones of black and white.

Nina Kassianou

Hospital - Πορτρέτα χώρων και ανθρώπων

Ο Δημήτρης Μυτάς στην πιο πρόσφατη εργασία του με τίτλο «Μηδέν Δέκα» επικεντρώθηκε στην εικονογράφηση της οικογένειας του και συγκεκριμένα των παιδιών του, σε μια προσπάθεια να αποτυπώσει την πρώτη δεκαετία της ζωής τους. Εγκαταλείποντας τις πρώτες φωτογραφικές του αναζητήσεις που είχαν ως κύριο άξονα τη φωτογραφία δρόμου, μια τάση που επικράτησε μετά τη 10ετία του 70 στην Ελλάδα, αλλά που είχε καθορίσει πολύ νωρίτερα την ιστορία της φωτογραφίας, στην Ευρώπη και την Αμερική, από τον Walker Evans και μετά, ο Μυτάς, αναζήτησε νέους δρόμους εκφραστικής φόρμας.

Αφήνοντας πίσω το ρόλο του Πατέρα/Φωτογράφου επανέρχεται σήμερα και δοκιμάζει τον εαυτό του με τη συγκρότηση ενός νέου σώματος δουλειάς που προέρχεται από τον ευρύτερο «οικογενειακό επαγγελματικό του περίγυρο» που δεν είναι άλλος από το χώρο του νοσοκομείου του οποίου αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι, περισσότερο από μία εικοσαετία.

Ο ρόλος, αυτή τη φορά, του Ιατρού/Φωτογράφου αποτελεί μια νέα δυσκολότερη για αυτόν σπουδή, με αντικείμενο ένα χώρο που εμπλέκεται καθημερινά επαγγελματικά αλλά και συναισθηματικά. Η καλλιτεχνική προσέγγιση του χώρου εργασίας του, του «Νοσοκομείου», αποτελεί μια διέξοδο στην εναγώνια αναζήτηση τρόπων φωτογραφικής δημιουργίας «μέσα από την τριβή της καθημερινής εργασιακής ρουτίνας και της σκληρότητας του ιατρικού χώρου», όπως αναφέρει.

Σε στιγμές ηρεμίας μέσα στην πολύωρη εργασία του και τις πολλαπλές εφημερίες, στα διαλλείματα και τις «ελεύθερες» ώρες του, ο Δημήτρης προσπαθεί να διαμορφώσει μια άλλη οπτική πραγματικότητα. Η περιπλάνηση της ματιάς του στους οικείους χώρους του Νοσοκομείου δεν γίνεται για να συλλάβει τη στιγμή που φευγαλέα ξετυλίγεται μπροστά του, αλλά για να επιλέξει σχολαστικά το τι και τον τρόπο που θα φωτογραφίσει, αφού ο χώρος που κινείται και οι άνθρωποι που συναντά δεν είναι άγνωστοι σε αυτόν αλλά οικεία πρόσωπα και καταστάσεις στον οριοθετημένο και απόλυτα επαναλαμβανόμενο χώρο της εργασίας του.

Με αυτήν την έννοια οι φωτογραφίες του συνιστούν μια μορφή αφήγησης καθώς ο Δημήτρης μας μιλάει για ιστορίες προσώπων και χώρων της καθημερινότητας του τις οποίες μελετάει, επιμελείται και σκηνοθετεί με απόλυτη ακρίβεια.

Ο Μυτάς συνθέτει ένα φωτογραφικό δοκίμιο με κοινωνικό περιεχόμενο, που δεν βασίζεται σε μια φαντασιακή επινόηση, αλλά σε μια εις βάθος έρευνα και καταγραφή του συγκεκριμένου θέματος. Άλλωστε η δημιουργία ενός φωτογραφικού δοκιμίου προϋποθέτει κάποια οικειότητα με το αντικείμενο που δημιουργείται μέσα από την επισταμένη έρευνα και τη συνεχή τριβή. Αυτή η οικειότητα του Μυτά με το νοσοκομειακό χώρο είναι που μας αποκαλύπτει, λεπτομέρειες, καταστάσεις και συγκυρίες άγνωστες στους αμύητους θεατές όσο και εάν η επαφή όλων μας με αυτούς τους χώρους μπορεί να θεωρηθεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, κάποια στιγμή ως δεδομένη.

Ο Μυτάς καταγράφει συστηματικά, με τρόπο προσχεδιασμένο και προμελετημένο το περιβάλλον της εργασίας του, και χαρτογραφεί το νοσοκομειακό χώρο ο οποίος συντίθεται από εξωτερικές προσόψεις κτηρίων, άδεια δωμάτια και ψυχρούς διαδρόμους, ιατρικά εργαλεία, άψυχα αντικείμενα, αλλά κυρίως από πορτρέτα συνεργατών που συνιστούν το δυναμικό μοχλό κίνησης αυτών των πολυδαίδαλων κατασκευών, και δίνουν νόημα και αξία στην ύπαρξη τους.

Οι φωτογραφίες διαθέτουν ένα πλούτο κοινωνικών επισημάνσεων. Εκφράσεις και στάσεις του σώματος, διαφορετικά στυλ ένδυσης, συνθέσεις αντικειμένων και παραστάσεις από περιβάλλοντες χώρους με ή χωρίς την ανθρώπινη παρουσία. Όπως ο August Sander, με το μεγαλειώδες έργο του πάνω στην κοινωνία μιας περιοχής στη Γερμανία, έτσι και ο Μυτάς μας μετατρέπει σε ενεργούς και προσεκτικούς παρατηρητές και μας προτρέπει να μετρήσουμε με προσοχή τα συστατικά αυτών των μεμονωμένων εικόνων που το σύνολο τους μας κάνει κοινωνούς του μεγάλου έργου το οποίο αυτή η κλειστή κοινωνία επιτελεί.

Οι φωτογραφίες του στέκονται απέναντι μας σιωπηλές, ερμητικές και συχνά μελαγχολικές. Εδώ ο λόγος του φωτογράφου αναδύεται μέσα από το κόσμο της σιωπής. Και εμείς γινόμαστε μάρτυρες μιας ενεργούς μεταμόρφωσης κατά την οποία η αποστειρωμένη άφωνη γλώσσα των πραγμάτων μετουσιώνεται σε μια γλώσσα γεμάτη έννοιες, εκφράσεις και σύμβολα.

Γιατί εκτός από την ακτινογραφία των εσωτερικών και των ενδότερων, πιο βαθειά κρυμμένων χώρων του νοσοκομείου ο Δημήτρης καταφέρνει να μεταλλάξει αντικείμενα κοινής χρήσης σε αντικείμενα αξίας. Ένα καρότσι ή ένα ιατρικό ψαλίδι, ένα εξεταστικό κρεβάτι ή ένα πιεσόμετρο τοίχου κληρονομούν τη ζωτικότητα και το χαρακτήρα των ανθρώπων που τα χρησιμοποιούν. Οι διαφορετικές εστιακές αποστάσεις που επιλέγει να τα φωτογραφίσει όσο αυστηρά προκαθορισμένες και επιλεγμένες και εάν είναι, προσθέτουν μία ανάλαφρη διακριτή αυτονομία.

Μέσα από τα 20 και πλέον χρόνια που ο Δημήτρης έχει σκύψει με αγάπη και μεράκι σε αυτή την εργασία, μας προσφέρει μια αφήγηση γεμάτη αμεσότητα και ακρίβεια όπου δεν εμφιλοχωρεί η νοσοκομειακή νοσηρότητα, αλλά η φωτογραφική αναζήτηση της καθαρής φόρμας έτσι όπως αυτή αναδύεται από τον υπάρχοντα φυσικό φωτισμό που προσφέρει γλαφυρότητα και εκφραστικότητα στους τόνους του ασπρόμαυρου.

Νίνα Κασσιανού

Featured Posts
Recent Posts