DREAMTIGERS photobook/Self-published ed/300 copies/Athens March 2019/ISBN 978-618-00-0972-9 16.5x22cm, 64 pages, 38 color photographs printed in paper tatami white 135gm Price 15€

Buying options: Contact the author


It is with a series of color photographs that Dimitris Mytas returns. With “DREAMTIGERS” he promises to “try and restate what has already been told”. But is this what has already been told by the photographer himself?

Once more, Dimitris chooses to compose dialogue between the people and places that constitute part of his daily life.

Whereas in his previous work, “HOSPITAL”, he chose to express himself through black and white images, silent, wide shut and often melancholic, his new compositions touch on a coloured palette, “ostensibly” lighter, combined with a playful mood, illuminated by a surrounding atmosphere full of narcissistic colours. “Ostensibly” because, once more, Mytas is not in a state of calm and relaxation. With his “disconnected” images, images without joints, Dimitris creates a world that is fluid and deceptively random, astonishingly everchanging, a world that is dreamlike yet unsettling. There is, however, an invisible thread that connects these images, which, through the discontinuity of his imaginary wanderings, between the sober faces that “baldly” gaze at the lens and the vacant spaces that surround them, composes and solidifies a body of work that is strictly structured- in medical terms, I would say- both stylistically and conceptually and while being the associative continuation of his previous works, it actually includes new stylistic elements which show that the photographer moves towards new morphological pursuits.

What Mytas shows yet again then: regardless of the setting he chooses, the people he decides to place in his frame and the direction approach he employs, he never stops writing his autobiography. Following step by step his photographic experience, built over the years, he patiently and persistently spins his relationship with his social-familial circle as well as with the environment he inhabits. And while all these are changing, Dimitris weaves and presents us with his new photographic worlds.

Nina Kassianou


Με μια σειρά από έγχρωμες φωτογραφίες επανέρχεται ο Δημήτρης Μυτάς, και με το “DREAMTIGERS” υπόσχεται ότι θα προσπαθήσει να επανατοποθετήσει «το ξαναειπωμένο». Το ξαναειπωμένο άραγε από τον ίδιο το φωτογράφο;

Γιατί για άλλη μια φορά ο Δημήτρης, επιλέγει να συνθέσει ένα διάλογο ανάμεσα σε πρόσωπα και χώρους που αποτελούν μέρος της καθημερινότητας του.

Από το “HOSPITAL” που προηγήθηκε και εκφράστηκε με εικόνες ασπρόμαυρες σιωπηλές, ερμητικά κλειστές και συχνά μελαγχολικές, περνάμε αυτή τη φορά σε συνθέσεις που ακουμπούν σε μια έγχρωμη παλέτα ‘’φαινομενικά’’ πιο ανάλαφρη, συνδυασμένη με παιγνιώδη διάθεση, φωτισμένη από μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα γεμάτη ναρκισσιστικά χρώματα. «Φαινομενικά» όμως γιατί και εδώ ο Μυτάς δεν βρίσκεται σε κατάσταση ηρεμίας και χαλάρωσης. Με τις «ασύνδετες» εικόνες του, εικόνες χωρίς αρμούς, ο Δημήτρης δημιουργεί έναν κόσμο ρευστό και παραπλανητικά τυχαίο, απρόσμενα μεταβαλλόμενο, έναν κόσμο ονειρικό και ταυτόχρονα ανησυχητικό. Υπάρχει ωστόσο ένα αόρατο νήμα που συνδέει αυτές τις εικόνες το οποίο μέσα από την ασυνέχεια της φαντασιακής περιπλάνησης του, ανάμεσα σε νηφάλια πρόσωπα που κοιτούν «απροκάλυπτα» το φακό και σε άδειους τόπους που τα συνοδεύουν, συνθέτει και ισχυροποιεί ένα αυστηρά, με ιατρικούς όρους θα έλεγα, συγκροτημένο υφολογικά και εννοιολογικά σώμα δουλειάς που ενώ αποτελεί συνειρμική συνέχεια των προηγούμενων έργων του εν τούτοις περιλαμβάνει νέα υφολογικά στοιχεία που μας δείχνουν ότι ο φωτογράφος μετακινείται σε νέες μορφολογικές αναζητήσεις.

Τελικά τι μας δείχνει και εδώ ο Μυτάς: όποιο σκηνικό χώρου και να διαλέξει, όποια πρόσωπα και να αποφασίσει να τοποθετήσει στο κάδρο του, όποιο είδος σκηνοθεσίας και αν χρησιμοποιεί, δεν παύει να αυτοβιογραφείται. Ακολουθώντας βήμα με βήμα τη φωτογραφική του εμπειρία, που έχει χτίσει μέσα στα χρόνια, γνέθει με υπομονή και επιμονή τη σχέση του τόσο με το κοινωνικό-οικογενειακό του περίγυρο όσο και με το περιβάλλον που έχει κληθεί να ζήσει. Και καθώς όλα αυτά μεταβάλλονται ο Δημήτρης υφαίνει και μας παρουσιάζει τους καινούργιους φωτογραφικούς του κόσμους.

Νίνα Κασσιανού

Featured Posts
Recent Posts